Ik ben nu bijna weer 2 weken thuis, dus het is wel tijd om mijn blog eens te gaan afsluiten. Ik weet nog goed hoe ik in het begin van mijn avontuur steeds zij “ik ga geen blog maken”… maar nu ben ik meer dan tevreden op mezelf (even een schouderklopje aan mezelf geven mag wel :p).

Maar goed we starten bij het begin en ik hervat mijn terugreis. Na mijn laatste update geschreven te hebben op St-Pancras nam ik de trein richting België. Het was echt een heel raar gevoel. Ik was doodmoe en heb dus het grootste gedeelte van de reis geslapen! Je zag het landschap veranderen en nu was het definitief… Aangekomen in Brussel kwam ik terecht in een ‘drashbui’… Het weer was hier nog steeds even Belgisch. Ik ging op zoek naar mijn aansluiting naar Antwerpen en plots trok er iemand aan mijn rugzak! PIMPEL! Ik wist helemaal niet dat hij ging komen, dus dat was een zeer aangename verrassing. Wat knuffels en kusjes later zijn we op weg gegaan naar de trein richting Antwerpen. Beetje raar, maar alles was raar die dag :D

Op de trein naar Antwerpen kon ik verder uitrusten en had ik een fijne babbel. Wel leuker om zo wat te kunnen tetteren dan dat je in je eentje moet reizen. In Antwerpen dan kwam men mama aanlopen met een spandoek! Wel leuk zo! Dan maar naar Starbucks gegaan, want de trein richting Brecht zou nog wel even duren.

Een bakje aardbeien gekocht en helemaal opgegeten (haha! Nog niet echt gegeten die dag!). Verder nog iets smoothie-achtig gedronken en ik was er klaar voor! Hup naar huis (Pimpel moest naar vergadering, dus ik mocht al weer afscheid nemen… ween ween :D).

Thuis was het souvenieertjestijd thuis en heb ik vers gemaakte frietjes met verse stoofvlees mogen eten! Wauw seg, dat was lang geleden. Als dessert pudding met aardbeien, dus mijn buikje was weer rond!

’s Avonds in mijn bed gekropen, het was immers een lange dag geweest…

De volgende dagen waren zeer druk ingepland. Aan de ene kant niet slecht, want zo bleef ik wat in een ritme, maar aan de andere kant was het misschien wat veel :D. Maar goed, ik heb het overleefd!

Het is een mooi avontuur geweest, ik denk er nog veel aan, maar dat zal waarschijnlijk nog wel een tijdje blijven. De uitdaging bestaat er nu in wachtdiensten te gaan lopen, zodat ik de Belgische cultuur weer even gewoon wordt. Het zal alleen niet gemakkelijk zijn, aangezien je in Engeland veel meer mag uitvoeren en veel meer zelfstandig werkt!

Maar ik kan dat en ik wil dat! Dus … wacht maar… van Sofie de vroedvrouw horen jullie nog wel!

Bedankt aan de iedereen voor al die leuke complimenten, jullie reacties en jullie steun! Hopelijk hebben jullie even hard mogen genieten als ik!

Cheers!

Sofie Faes