De teller staat op 19 bevallingen! Jawel 19, dat wilt zeggen op 1 na in de helft! Het gaat goed, het gaat goed! Heb 3 enorme leuke nachten gehad! De eerste nacht was superdruk. 2 geassisteerde bevallingen voor 12 uur en daarna eentje zelfgedaan! HIP HOI!

Tweede nacht ook gezellig! Bevalling kunnen doen met Rianne, Nederlandse ex-student van België. Gezellige vrouw en allemaal goed. Toch was het op het einde even spannend. Je krijgt steeds uurtje om te persen vooraleer dokters binnenkomen. Allerlei houdingen uitgeprobeerd, maar dat kindje wilde er precies niet uitkomen (kans op zelfgedane bevalling daalt). Mariya erbij gehaald. Zij is een senior midwife die de coördinatie van die nacht had. Zij kwam eventjes helpen. Mevrouw op het toilet gezet en laten persen. Dat hoofdje was er bijna uit, maar Mariya bleef er heel rustig onder. Volgens haar heb je bij een eerste kindje een zee van tijd. Uiteindelijk toch maar terug op bed gelegd en heb ik de bevalling kunnen vervolledigen. Ik zou zo lang dus echt nog niet durven wachten (voor diegene die het niet begrijpen: HET HOOFD WAS ER BIJNA UIT!). Maar eind goed al goed, Sofie had de bevalling kunnen doen! Het is jammer dat je zo moet werken naar je bevallingen toe, want iedere keer ben je meer bezig met ‘ik moet de bevalling doen’, dan met ‘oh interessante pathologie’.

Derde nacht was bijzonder rustig. 4 kamers, 3 vrouwen in arbeid. Dat is dus echt niets. Ik kreeg een vrouw toegewezen die een minieme kans had van een normale bevalling. Die lag al heel de middag op labour ward, maar had nog steeds maar 3 cm ontsluiting (je moet 10 cm hebben om te kunnen bevallen). Maar wonder boven wonder was ze ineens vooruitgeschoten en jawel 10 cm. Mevrouw had een epidurale dus braaf een uurtje gewacht om het hoofdje wat lager te laten komen! Beginnen persen en dat ging super! Een heel mooie bevalling kunnen waarmaken! Om middernacht was mijn werk dus gedaan… jammer genoeg duurde de werkdag tot kwart voor 8 die volgende morgen. Dan maar pauze genomen. Na de pauze kwam er een Franse dame binnen! Nu moet je weten dat de Engelse vroedvrouwen dus absoluut geen woord Frans kunnen. Dus de Belgische student mocht gaan vertalen. Wel leuk, want tussen Frans en Engels schakelen is wel eens leerrijk :D.

Hier en daar dan nog wat geholpen en op 1 of andere manier was het snel half 6 toen opeens: SOFFIEEEE! Geweldig! Lopen want er ging er nog eentje bevallen! Ik had op voorhand al kennis gemaakt met de mensen en wist dat we een sterrenkijkertje hadden! Voor de leken onder ons: een sterrenkijker is een kindje dat mijn gezichtje naar boven geboren wordt (in plaats van naar onder). De arbeid en bevalling worden hierdoor sterk vertraagd! Al geluk heeft deze mevrouw het volgehouden en kon ik netjes helpen bij de bevalling! Was een beetje anders zo alles ondersteboven, maar toch is er toen een schoon dochtertje geboren! Zeer interessant en zo was het snel 8 uur.

Tijd om te gaan slapen! En misschien nog iets heel bizar. Ik heb een nachtmerrie gehad (zo lang geleden!). Ik droomde dat ik wakker werd en was er echt van overtuigd dat er een baby naast mij lag. Na 5 minuten knipperen met de ogen en wat gehyperventileer kwam het besef stilletjesaan terug en keek ik in de ogen van EFTI, een schildpadknuffel. Oef, toch maar wat meer tv kijken voor ik ga slapen denk ik…

Nu wat ontbreekt er in dit verhaal: structuur, logica, ontspanning en natuurlijk ETEN!

Niet veel interessant over te vertellen. Aangezien het menu die dagen bestond uit spaghetti uit de diepvries, de reeds eerder gemaakte stoemp met groene kool en een restjesdag…

Ik doe mijn best om zo snel mogelijk een update te schrijven van mijn weekendje Londen met de mama en de papa… maar nu nog eventjes ontspannen, want de volgende 7 dagen werk ik 72 uur en moet ik veel baby’s vangen!

Wordt vervolgd …