Sofie sluit af.

Ik ben nu bijna weer 2 weken thuis, dus het is wel tijd om mijn blog eens te gaan afsluiten. Ik weet nog goed hoe ik in het begin van mijn avontuur steeds zij “ik ga geen blog maken”… maar nu ben ik meer dan tevreden op mezelf (even een schouderklopje aan mezelf geven mag wel :p).

Maar goed we starten bij het begin en ik hervat mijn terugreis. Na mijn laatste update geschreven te hebben op St-Pancras nam ik de trein richting België. Het was echt een heel raar gevoel. Ik was doodmoe en heb dus het grootste gedeelte van de reis geslapen! Je zag het landschap veranderen en nu was het definitief… Aangekomen in Brussel kwam ik terecht in een ‘drashbui’… Het weer was hier nog steeds even Belgisch. Ik ging op zoek naar mijn aansluiting naar Antwerpen en plots trok er iemand aan mijn rugzak! PIMPEL! Ik wist helemaal niet dat hij ging komen, dus dat was een zeer aangename verrassing. Wat knuffels en kusjes later zijn we op weg gegaan naar de trein richting Antwerpen. Beetje raar, maar alles was raar die dag :D

Op de trein naar Antwerpen kon ik verder uitrusten en had ik een fijne babbel. Wel leuker om zo wat te kunnen tetteren dan dat je in je eentje moet reizen. In Antwerpen dan kwam men mama aanlopen met een spandoek! Wel leuk zo! Dan maar naar Starbucks gegaan, want de trein richting Brecht zou nog wel even duren.

Een bakje aardbeien gekocht en helemaal opgegeten (haha! Nog niet echt gegeten die dag!). Verder nog iets smoothie-achtig gedronken en ik was er klaar voor! Hup naar huis (Pimpel moest naar vergadering, dus ik mocht al weer afscheid nemen… ween ween :D).

Thuis was het souvenieertjestijd thuis en heb ik vers gemaakte frietjes met verse stoofvlees mogen eten! Wauw seg, dat was lang geleden. Als dessert pudding met aardbeien, dus mijn buikje was weer rond!

’s Avonds in mijn bed gekropen, het was immers een lange dag geweest…

De volgende dagen waren zeer druk ingepland. Aan de ene kant niet slecht, want zo bleef ik wat in een ritme, maar aan de andere kant was het misschien wat veel :D. Maar goed, ik heb het overleefd!

Het is een mooi avontuur geweest, ik denk er nog veel aan, maar dat zal waarschijnlijk nog wel een tijdje blijven. De uitdaging bestaat er nu in wachtdiensten te gaan lopen, zodat ik de Belgische cultuur weer even gewoon wordt. Het zal alleen niet gemakkelijk zijn, aangezien je in Engeland veel meer mag uitvoeren en veel meer zelfstandig werkt!

Maar ik kan dat en ik wil dat! Dus … wacht maar… van Sofie de vroedvrouw horen jullie nog wel!

Bedankt aan de iedereen voor al die leuke complimenten, jullie reacties en jullie steun! Hopelijk hebben jullie even hard mogen genieten als ik!

Cheers!

Sofie Faes

Live from St Pancras, London, UK: Sofie is leaving....

Voor diegene die me zeer kort willen opvolgen... ik zit op St Pancras te wachten tot ik mag boarden op mijn treintje richting België... Het is wel een beetje met pijn in het hart, want ik heb hier bijn 15 weken echt wel de ervaring van mijn leven gehad!

Maar goed... Vanmorgen ben ik wakker gebeld door Pimpel... Even voor de veiligheid want had gisteren dus na mijn nachtshift in totaal maar 1 uur geslapen... Dus was uiteindelijk iets van 30 uur wakker met 1 uur slaap... met als gevolg ik heb als een roosje geslapen vannacht en moest toch wel even knipperen met mijn ogen vanmorgen om 7.00 uur... Zonnetje scheen door mijn raam... vogeltjes aan het fluiten en mijn kamer volledig verdwenen in mijn backpak rugzak, eastpak rugzak en trolley. Het is definitief vandaag verlaat ik Londen!

MIjn 2 medestudenten waren op nacht gegaan en ik had dus mijn avondje gisteren gezellig met Evelien en Anne doorgebracht! Zeker en vast gezellig gebabbeld tijdens Britiain got talent (haha!). Ik wilde ze vanmorgend nog even opwachten, maar heb dan toch maar beslist om om 8.00 uur mijn sleutel te gaan inleveren en te vertrekken. Ik wilde graag op tijd zijn (stresskieken als ik ben!). Toen ik vertrok kreeg ik nog smsje van Shan! Enorm lief, we gaan mekaar missen...

Dus nu zit ik hier een uur te vroeg in de wachtruimte... typisch, maar wel veilig en op tijd aangekomen! MIjn schouders zijn al blauw, mijn rug staat al krom, maar de glimlach staat nog op mijn gezicht! Als je beetje zielig kijkt, krijg je namelijk veel hulp van buitenaf... knappe Engelsen in kostuum die van trolley ruimen... mensen die de lift voor me roepen... zo lief (haha!).

Ondertussen roepen ze hier de trein naar Parijs af... Was al aant denken of ik misschien nog tripje naar Disney Land Parijs kon maken ofzo... Toch nog niet helemaal thuis dan :p

Nene, dat is een mopje... Ik ga wel graag naar huis komen... het is lang genoeg geweest en je moet de ervaring niet uitmelken. I had a lot of jollies and it is time to leave...Maar goed... ik ga stilletjes afsluiten... over 10 minuten kan ik boarden... maar moet men etensritme misschien ook weer eens wat bijstellen en terug overschakelen op 3 in plaats van 1 maaltje in een dagje... café néro zijn we niet meer geraakt (jammer mijn klantenkaart was weer bijna vol!)... maar dat maken we een volgend keertje wel goed!

Vanavond stoofvlees met friet en mayonaise... 10 keer beter dan de fish and chips... :D

Groetjes

Sofie Faes - Belgian Student midwife - Jan 2012 - May 2012

Laatste shift!

Het was me wel wat die laatste shift... Ik heb me er zo mee geamuseerd, maar dat maakt het afscheid echt wel stukken moeilijker!

MIjn shift begon met een ritje in de ambulance. Wohoow, adrenaline want een mevrouw van 36 weken moest in spoed naar centraal Londen gebracht worden omwille van intra-uteriene problemen. Ik en Shani op en top klaar, delivery pack in de hand, handdoeken en incopads... en gaan!

Mooi braafjes in de ambulance... rijden we toch zeker zonder sirene... viel me toch wel even tegen... aanschuiven in de spits/file. Al geluk dat het een heel gezellige dame was die wel nood had in een babbeltje!

Aangekomen in dat ziekenhuis hebben we ons echt wel als toerist gedragen. Foto's getrokken van aquariums, onze ogen opgetrokken bij sprekende liften, de kunst aan de muur bekeken... Gezelligheid ten top. Daarna met onze uniformpjes door centrum Londen gewandeld op zoek naar taxi. Triage gebeld die een speciale privé-taxi liet afkomen... Luxe op en op! Om 10 uur terug aangekomen ('s avonds weliswaar) en daarna heb ik echt de allerliefste mevrouw ooit gekregen om te begeleiden! Het was gezellig, zeer gezellig... maar weinig vooruitgang 3 cm... maar plots 20 minuten laten was de vertex visible. Niemand in de kamer, alleen Sofie natuurlijk! Call bell ingedrukt en dan maar hoofdje laten geboren worden. Om 2.17 op 8 mei heb ik dus mijn laatste (voorlopige?) Engelse bevalling gedaan! Zo leuk, zo leuk! En twas echt een schoontje! Maar plots, twas allemaal waat te mooi: PPH. Dit wilt zeggen dat mevrouw niet stopt met bloeden... Operatiekamer, steriliteit, adrenaline, jeej pathologie! Nu heb ik echt alles gehad... bleek dat ze een cervicale ruptuur had (uitzonderlijk). Ook weer meegemaakt denken we dan :p

Na mijn nachtshift hebben ik en Shani kadootjes geruild. Ze was heel blij met mijn chocolaatjes met persoonlijke boodschap en ik kreeg van haar een kaartje...Zo mooie boodschap, zal eentje worden om in te kaderen! Verder mag ik nog een kadootje verwachten van Shani, maar het komt aan via de post naar België. Nu ben ik helemaal benieuwd! Wel leuk, staat er me nog een verrassinkje te wachten binnenkort!

's morgens dan met zijn viertjes gaan ontbijten. Ik en Shani en Bieke en Emma (haar mentor) waren paraat! MIjn laatste English Breakfast (jawel met bonen) en dan was het tijd om nog wat rond te dolen. De slaap was voorbij en ik was klaarwakker! Haha, nachtshift gedaan en niet aan slapen, dan maar inpakken en zorgen dat alles in orde was! Check ik ben er klaar voor al voelt het toch vreemd aan!

Goed ja, morgen om half 8 ben ik hier riebedebie...

Er zal nog wel een laatste update volgen... nu nog even genieten van de laatste uurtjes in Uxbridge!

Gegroet,

SOFIE

nachtshiften ...

We zijn er weer... het einde komt nu wel snel naderbij en ik besef maar al te goed hoe hard ik het wel niet ga missen! Aan de andere kant kijk ik er ook wel weer naar uit om terug thuis te zijn, Nederlands te spreken en mijn opleiding af te werken...

Maar ik sta nu aan de vooravond van mijn laatste shift hier en kan jullie al updaten over mijn laatste 2 nachtjes (oorspronkelijk 3 nachtjes)...

Na mijn fantastisch toeristisch weekend in Londen was het weer tijd voor schoolwerk! MIjn eindwerk is goed opgeschoten en ook daar komt het einde in het zicht! Na lang de opdrachten op 2 handen te moeten tellen ben ik eindelijk tot het punt gekomen dat er nog maar 3 vingers nodig zijn! TOPPIE :D

Maar soit de nachtshiften! Voor mijn eerste nachtshift (belangrijk!) ben ik nogmaals gaan afternoon tea'en... Dat ga ik toch missen. Een taartje en een pomegranate juice (wauw zalig!!) in plaats van mijn theetje, maar ik heb er toch van genoten. Lotte en Simon zijn meegekomen, samen met Gillian (vroedvrouw en mentor van Lotte). We hebben gelachen en het was helemaal gezellig! Nog een kadootje voor mijn mentor kunnen kopen en we waren weer klaar voor mijn eerste nachtshift!

Mijn eerste nacht shift was hectisch... Ze bleven echt maar bevallen, achteraf bleek het volle maan te zijn natuurlijk. Dus 2 bevallingen zijn toegevoegd aan het lijstje (42!!!). Het waren mooie bevallingen en ik en Shani gingen er volledig voor! Geen pauze, maar wel 4 patiënten! Woehoew, adrenaline, maar ik was supermoe 's morgens. Ik ben dan maar bedje ingekropen, want had ook een beginnen verkoudheid.

Tweede nachtshift was even hectisch, maar had eigenlijk ook maar 1 patiënt. Een superlieve vrouw met puppy-ogen. Ze was heel angstig, maar enorm lief. Ik heb daar wel goed mee gelachen en om 10 na middernacht was ze fully! Jep Jep, uurtje later en we konden beginnen persen. Het zag er allemaal heel gunstig uit (buiten de verhouding lengte vrouwtje en de grootte van de buik!). Ik begon met haar te persen en heb haar een uur lang aangemoedigd, maar jammer genoeg kreeg ze het kindje niet meer naar beneden dan de status van + 1. Naar theatre gebracht voor een trial (want hoofdje zat ook nog steeds OT = dwars). Manuele rotatie met een ventouse... en actie... Jammer genoeg ging het niet allemaal zo vlot en werd de forceps er ook nog eens opgezet. Hoofdje geboren en hupsa schouderdystocie! Kindje zat behoorlijk vast, maar al bij al is het uiteindelijk goed gekomen! Ik heb de recovery zorgen mogen doen, heb ondertussen nog een andere patiënt opgenomen en was weer aan het multitasken. Ik voelde me eigelijk ook belabberd, maar ik was blij en Simon kon mij 2 nurofennekes bezorgen en ik kon er weer voor gaan :p

' s avonds na een middagje slapen voelde ik me nog slechter... lap nog wat koorts, dusja een nachtje zat er niet in! Afgebeld en dan maar wat nuttig bezig gehouden.

's avond laat kwam iedereen er nog eentje drinken, dus dan ben ik ook maar even gezellig geweest en ook een kriekje gedronken (alcohol en medicatie = de beste combinatie :) = slecht advies ) dan maar naar men bedje gegaan, maarja... als je geslapen hebt tot 16 uur is het wat moeilijk om dan om middernacht al terug in bed te kruipen. Filmpje opgezet en een zalige tekenfilm gezien! Half 3 gaan slapen en 's morgens om 12 uur opgestaan! Zalig dat nachtritme :p En nu ben ik klaar voor een mijn laatste shift. Het voelt wel raar zo te weten dat het bijna gedaan is. Ik heb kadootje gemaakt, cakejes gebakken met de letters van 'dankjewel' en dan ook maar een grote cake gebakken... de vroedvrouwen op labour ward kunnen immers wel een pakje eten... nu nog wat eten en dan maar nog even kort dutje doen!

Ik ben er klaar voor, ben gewapend met snotvotjes en zie het helemaal zitten!

Duim maar mee voor nog wat bevallingen... Het doel is 43 op zijn minst :p

Pimpel & co

Een zeer interessante update vandaag, want Sofie heeft een geweldig weekend achter de rug!

Laten we starten op vrijdagmorgen met de wekker! Triing… voila begonnen! Opgestaan en vertrokken naar de Sainsbury’s… ik was namelijk vergeten om ontbijt te kopen voor mijn gasten. Pimpel en zijn broertje kwamen op bezoek! Wat fruitsap gaan kopen, yoghurt, bananen (die waren al op voor ik thuis kwam), mango’s en coco pops rocks! Wauw, ik zag die verpakking staan en ik dacht: “yes chocolade en een kadootje”! Snel gefixt en terug op weg naar huis. Boodschappen in de koelkast gezet en gestart aan het opblazen van een tweepersoonsluchtmatras! Duizeligheid en sterretjes alom, maar ik ben dan maar halverwege gestopt. Snel klaar gemaakt en hop de bus weer op naar Uxbridge. Metro op en klaar voor de arrival van vriendlief met broer en ouders! Wat een gezelligheid, want na een tasje koffie was het eindelijk zo ver! Aangekomen en na 5 weken eindelijk een fijn weerzien! Tijd voor kusjes en knuffels en de foto van aankomst! Richting hotel gegaan… minibar geïnspecteerd, wc gecontroleerd… jaja goedkeuring gegeven! Bus 15 opgestapt en sightseeing gedaan door Londen. Wel eens leuk, want had nog nooit op die manier Londen bekeken! Vooraan in de bus en een speciaal belletje dat heel de bus lang aan het ringen was… kindjes of een foutje in het systeem, we zullen het nooit weten!

Vervolgens zijn we doorgegaan naar Leicester Square! Tijd om wat te eten. Op ons eerste plaatsje was geen plaats meer… jammer, maar een heel lekker alternatief was snel gevonden! Steak & Co en sinds weken heb ik nog eens lekker stukje vlees op (kip hahaha). Lekker gegeten en een wat opdringerige bediening maar de gezelligheid was op en top! Vervolgens teruggegaan met de metro naar het station om richting Liverpool street te gaan. Moeke en vake afgezet en afgesproken voor de volgende morgen. Terug op weg gegaan richting Uxbridge om ons bedje op te zoeken!

Dag 2 en het was alweer zaterdag. Opgestaan en weer op weggegaan na lekkere coco rocks! Mjammie… getrakteerd op een café van café néro (ze hadden geen witte chocolade?!) en wat lekkernijtjes van Wenzels (de lokale bakker). Na enige vertraging in de snoepshop opgelopen te hebben (maar oh zo lekker snoep) zijn we de metro toch opgeraakt! Tom is al slapend richting Liverpool Street gereden en vervolgens veilig aangekomen. Richting Borough market getrokken en een bezoekje gebracht aan de lokale kathedraal! Toffe shop gezien en daarna Borough Market gaan verkennen. Die geur van eten blijft in je neusgaten rondhangen en gezelligheid alom. De ene proeverij na de andere en uiteindelijk gekozen voor een lemon chicken broodje en een lolly. Hahaha, lekker! Ondertussen viel de regen met bakken uit de hemel en was ik blij dat ik een paraplu had gekregen van het hotel! Na wat gegeten te hebben, zijn we met de cab richting Westminster Abbey gegaan! Genoten van het gezang (op eerste rij!) en weer een ervaring rijker. Daarna met de cab naar Harrod’s en daar konden we even weer genieten van al het moois… de portefeuille is goed dicht gebleven, al geluk! Na 2 uur Harrod’s kreeg Sofie haar claustrofobie weer even de bovenhand. Te veel mensen op een te kleine plaats, nene het blijft toch wat speciaals!

Na Harrod’s was het tijd om wat te eten! Teruggegaan naar de pub van de vorige avond in de hoop dat er nu wel plaats was! We hebben daar superlekker gegeten… btw de beste fish and chips ever… en nog wel goed betaalbaar ook! Lekker cider gedronken (van bosvruchten) en tot besef gekomen dat de buik echt wel te vol met eten zat. Maar mjammie, ik zou er zo terug naar kunnen gaan!

Uiteindelijk was Sofie toch wel wat moe aan het worden, maar nog niet moe genoeg voor een laatste beetje actie in de regen! De metro op en richting Big Ben en de skyline van Londen! Regen, regen… het was de eerste keer dat ik echt het gevoel had om in Londen te zijn (qua weer). Ik was doorweekt, voeten kloddernat, maar jawel de skyline staat op de foto! Buckingham palace is dan toch niet meer gelukt (maar misschien voor de volgende keer?).

Tijd om naar huis te gaan. Sofie was moe en hop terug de metro op! Tom lag te slapen, ik lag te slapen en de mensen in de underground vonden het allemaal wel grappig om te zien. Thuis gekomen recht in bed (na jawel een U1 gevonden te hebben om 25 na 12 ’s nachts!) en goed geslapen!

TRRIIING en zondag ging de wekker al weer veel te vroeg! De tijd vloog voorbij en ik zou al snel weer afscheid moeten nemen. Terug richting café néro, nog steeds geen witte chocolade, dus het was een caramelatte! Zelfgemaakte Brownies van bieke op zak en de actie kon weer beginnen! Jip JIp het was leuk! Volle actie en al slapend richting Liverpool street. Engineering works en we konden afstappen in Wembley Station… Het zat ons niet mee… te laat aangekomen bij het Hotel van moeke en vake en dan maar snel vertrokken met de cab richting Sint Paul’s! Tijd om de mis te doen op de 4^de zondag na Easter. Deze keer zong het mannenkoor (nog niet gezien) en het was weer de moeite waard! Ter communie gegaan en ook de kans gekregen voor ‘het soppen van mijn hostie’. Ik dacht dat het wijn was, maar het was zeker wat straffer dan dat! Cognac! Haha, op zondagmorgen! Vervolgens richting British Museum en Sofie was toch wat meer moe dan gedacht. ’s Middags lekker jacket potato met Dijon Mix en vervolgens dus genoten van het museum. Vooral de shop van dichterbij gekeken en daarna was het al weer tijd om richting hotel te gaan! Bagage nemen en richting Liverpool Street. Om 18 uur aangekomen in King’s Cross en om 18.30 afscheid genomen.

Het was zo fijn, ik heb er weer van genoten en de tijd begint nu wel heel snel af te korten! Ongelooflijk hoe snel alles voorbij kan gaan, maar het is en was zo leuk! Het was een ervaring op zich en dankjewel om me te komen bezoeken!

Goed tijd om in mijn bed te kruipen nu. Na al dat regenachtige weer is Sofie wat ziekjes geworden. Morgen wat cold & flu gaan halen en dan geraken we er wel weer bovenop!

Gegroet en slaapwel!

AFTERNOON TEA en eten maar...

Even iets vergeten te vermelden... dat komt er van als je 's nachts een poging doet om je blog up to date te houden... In de vrije dagen (een week! jawel een week!) is het tijd om ook te gaan localizen! En wat is er beter dan een afternoon tea'tje! De foto's zijn terug te vinden op mijn blog en ik kan jullie zeggen het was fantastisch... Ik heb voor de rest van de avond niet meer moeten eten... Ken je dat als de geur van warme scones en cake je tegemoet komt... Mjammie echt! Kwam daar zo een grote toren eten aan. Maar we zijn braaf geweest, de groentjes hebben we laten liggen :p de sandwiches hebben we opgegeten :p En dan vervolgens scones om daarna cake en cupcakes te ete! Woehoew sugar boost! Buikpijn achteraf maar het was de moeite waard!

Verder zijn we ook eventjes gaan kijken in harrow-on-the-hill... schoon dorpje op een heuvel... Haha daar kwamen we dan pas later achter! Schoon zonnetje, maar na de afternoon tea regen regen regen! Ni normaal, jammer... dus het was een kort uitje. Maar we zijn buitengeweest. Mijn vitamine D gehalte heeft hopelijk weer even een boost gehad!

Goed, nu is de update pas volledig! Gegroet!

D + V = douchen

Hier zijn we weer met een betere update... Het is hier allemaal soms wat moeilijk organiseerbaar, maar ik mag eindelijk zeggen dat ik misschien de bomen door het bos weer heen kan zien! Wat een hoogstaande taal zo midden in de nacht...

MIjn ritme is verder ook nog steeds om zeep. Ik slaap pas tegen 1 uur en sta op om 10.00 uur... Ik moet zeggen dat ik de voorbije 2 dagen pas heb ervaren dat ik tegen een ietsje te hoog tempo geleefd heb. Werken, werken en opdrachten maken, af en toe wat winkelen en veel te weinig eten en drinken. Gezond noemt men dat... Maar ik mag niet klagen, ik heb een weekje om bij te ploeteren en uit te rusten, dus die portie extra slaap kan dus absoluut geen kwaad.

Voordat ik aan mijn effectieve update begin, wil ik jullie graag nog meedelen dat mijn officiële terugkomst datum op 9 mei staat gepland. De tickets zijn geboekt, er is gewoon geen weg meer terug. Om heel eerlijk te zijn begin ik het thuisfront wel te missen...ik mis de klokken van de kathedraaltoren die me in het weekend wakker BEngen, ik mis het eten van de mama (ik kook wel graag, maar soms is het toch ook wel fijn om gewoon eten te krijgen) en ook het alleen wakker worden is nog altijd iets waar ik niet aan kan wennen...

Maar ik ga er nog even voor... 100 nights in the UK and then I'll be back home...

Genoeg melig geweest nu! Tijd voor wat actie! Laten we beginnen met mijn laatste 3 shiften. 1 long day, gevolgd door 2 nachten. Al bij al waren dit zeer rustige shiften. Ik heb steeds mijn break gehad en heb uiteindelijk kunnen afsluiten met mijn 40 ste bevalling. Wauw wat een opluchting, ik ben er nog steeds niet goed van. Shani vond het wel bijzonder jammer, ik heb immers mijn laatste bevalling niet met mijn mentor gedaan. We hebben dan maar afgesproken dat we voor de 41 gaan en mijn 41 ste bevalling vieren als mijn 40ste... Dus mijn opluchting mocht nog niet te groot zijn :p. Shani is echt geweldig! Zij helpt me bij alles, leert me zaken bij en is steeds in de mood voor de zotste dingen. Zo ook tijdens mijn long day. We had an empty board! Uitzonderlijk, maar 12 lege verloskamers en 7 vroedvrouwen, 3 studenten en een getetter tot en met. Het was plezier alom, radio op feestmuziek en iedereen kon er voor gaan! Shani had toch wel een fantastisch ideetje. Ze nam mij en Lotte (andere Belgische student) mee naar een kamer en daar lag plots ene vroedvrouw zwanger in bed en te puffen... Haha het leek wel een scene uit sketch up, maar het lachen werd snel brullen van het lachen toen michèle (die de rol van de zwangere vroedvrouw op zich nam) begon te stuipen (fitting = nieuw woordje in Engels). Woehoew actie! Het was heel gezellig, maar ook heel leerrijk tegelijkertijd. Eerst een geval van PET en vervolgens een schouderdystocie. Wij hebben hard gewerkt! Schouderklopje voor mij en Lotte. Maar na een periode van een empty board kregen we een call van de A&E. Zwangere vrouw werd binnengebracht, premature contracties en Shani dacht: 'Dit wordt Sofie haar 39ste bevalling!'. Ze vocht ervoor en zorgde dat ik en Shani de patiënt kregen... Achteraf hebben we dit ons ten zeerste beklaagd aangezien dit een geval van D&V was (met bijbehorende ongelooflijke stank!). D&V weliswaar is de abreviation van diarree en vomiting (braken). OMG, Lotte de andere student heeft ons goed kunnen uitlachen. 's avonds kon ik me niet snel genoeg douchen... die lijfgeur + stank kruipt dan ook letterlijk in je kleren...

De 2 nachten erna waren al geluk wat rustiger. Geen verdere problemen en ik was enorm blij toen ik eindelijk mijn bed in kon kruipen. Ik was moe, echt heel moe en had er deugd van om in mijn bed te liggen!

Na mijn 3 shiften is het tijd voor mijn eindwerk. Ook daar moet nog wel wat werk aan gebeuren! Ik hou jullie hopelijk weer wat beter op de hoogte en ik zie jullie vanaf 9 mei terug in Belgenland!

Cheers

WAHAAAAA!

Het is zover, het is zover! Ik heb mijn 40 ste bevalling bereikt! WAAH, dit is echt een zeer zot gevoel.

Van 10 februari 2011 tot en met 18 januari 2012... de race naar de 40!

Ik zit nog vol met adrenaline van mijn nachtshift... maar ik kan jullie zeggen dat mijn laatste eentje om te onthouden was! LOW RISK, ongeloofelijk en bevallen in ALL fours (op handen en knieën)... MEga mooi kindje (natuurlijk weer zonder naam) en het was een meisje... Dus eigenlijk wel mooi: begonnen met een meisje en geëindigd met een meisje, maar daartussenin vooral jongens :p

Maar ik geef jullie nog wel een deftige uitleg van de voorbije dagen, maar moest toch even het heuglijk nieuws meedelen!

Goed heb net risotte gegeten (6.00 uur in de morgen) en nu is het tijd voor ontbijt (06.30 uur). Mijn ritme zit weer helemaal in de knoei. Always hungry...

WOEHOEW (met vreugdedansje)! Ik moet dringend gaan slapen...